کد خبر : 249111
تاریخ انتشار : 5 آبان 1397 10:58
تعداد بازدید : 39

مزایا و معایب تک فرزندی

تک فرزندی انتخابی است که این روزها برای بسیاری از زوجین به صورت یک اجبار تحمیل می شود. از علل تک فرزندی بالا رفتن سن ازدواج و بچه دار شدن، شاغل بودن مادر، ترس از مسئولیت پذیری، شرایط اقتصادی حاکم بر خانواده ها و کوچک شدن محیط خانه در سال های اخیر است. حال آن که تک فرزندی علاوه بر مزایا، مشکلات خاص خود را پدید می آورد.

با نگاهی اجمالی به کشورهای در حال توسعه می بینیم آنها هر روز فرزند آوری را تشویق می کنند و با دادن حقوق و مزایای بیشتر والدین را به داشتن فرزند بیشتر سوق می دهند. مادران غربی هم با توجه به اینکه اکثرا شاغل هستند اما بیش از دو یا سه فرزند دارند.

به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از فرادید، این پدیده در ایران هنوز به شکل علمی بین مردم جا نیافتاده است اما خیلی از روانشناسان در صدد هستند با بیان معایب تک فرزندی خانواده ها را به داشتن فرزند بیشتر تشویق کنند.

"در قدیم چطور مردم اینهمه فرزند داشتند."، "من دیگر تحمل بزرگ کردن یکی دیگر را ندارم."؛ "وای دوباره همه شب بیداری ها و واکسن زدن ها از اول؟"، "یک بار دیگر بارداری و همه خستگی هایش را نمی تواننم تجربه کنم."جملاتی شبیه اینها این روزها زیاد در بین مادران جوانی که یک فرزند دارند می چرخد.

ممکن است شما هم جزو همین مادران باشید یا اصلا تا امروز به بچه دار شدن فکر نکرده اید. یک نگاه کوتاه به این گزارش شاید کمی نظرتان را تغییر دهد و بخواهید بدانید فردای فرزند شما چه خواهد شد.

مزایای تک فرزندی

تک فرزندی هم از آن دست پدیده هایی است که خوبی های خودش را دارد. وقتی بچه ای به دنیا می آید و از قضا قل دیگری همراهش نیست دنیای تک فرزندی را نیز با خودش به همراه می آورد. این کودک در آغوش مادر و پدری آرام می گیرد که تمام توجه و حواسشان به اوست. برای هر لحظه اش نگرانند و حتی صدای نفس هایش را می شمرند.

این کودک در یک محیط پر از توجه و امکانات و امنیت بزرگ و وارد دنیای کودکی می شود. حالا برای او چه چیزی بهتر از اینکه مادر و پدرش تمام قد در خدمت او باشند و محبتشان خالص و تک بعدی برای او باشد. او به خانواده خود وابسته می شود و ارتباط خوبی با آن ها برقرار می کند.

تک فرزند همیشه دست پدر و مادرش را پشت سرش حس می کند

تک فرزند شما مجبور نیست برای جلب توجه تان به رقابت با خواهر و برادرش بپردازد. کودک شما هرگز با خواهر و برادران مقایسه نمی شود. تنهایی باعث می شود او مستقل تر از دیگر بچه ها بار بیاید و از همه مهم تر او تمام امکانات مالی و عاطفی خانواده را در اختیار دارد.

هزینه کمتر برای خانواده، این حسن را دارد که بتوانند تمام خواسته های فرزندشان را به بهترین شکل اجرا کنند. کنترل تک فرزندها راحت تر است. صمیمیت عمیقی بین والدین با تک فرزندها وجود دارد، فرزند دیگری نیست تا با ناسازگاری آنان آرامش خانه از بین برود، احساس امنیت و اعتماد به نفس بیشتر برای والدین ایجاد می شود چرا که با داشتن یک فرزند می توانند بهترین رسیدگی را به او بکنند.

این میزان توجه و امکانات باعث می شود فرزند احساس کند شخص مهمی است و این موضوع انقدر او را خوشحال می کند که همیشه می گوید من دوست دارم تک فرزند باشم تا اینکه محبت مادر و پدرم را با دیگری تقسیم کنم.

معایب تک فرزندی

خوبی های تک فرزندی را اگر کنار بگذاریم باید به بدی هایش هم بپردازیم. نمی توانیم حکم قطعی بدهیم که تنها ماندن فرزندمان کار خوبیست. هیچ فکر کرده اید که این همه وابستگی شما به تنها فرزند خانه چقدر می تواند برای او دردسر ساز باشد؟

کودکی که در خانه مدام مورد توجه والدین باشد وقتی یک قدم از آنها جدا می شود مضطرب می شود و احساس تنهایی می کند.

او همیشه دست پدر و مادرش را پشت سرش حس می کند و همین که از آن ها فاصله می گیرد با انواع ناراحتی های درونی روبه رو می شود. برخی بچه ها به راحتی این احساسات را بروز می دهند و ترس و نگرانی را به خانواده منتقل می کنند اما بچه های تک فرزندی که از بد حادثه درونگرا هم باشند همیشه این نگرانی ها را با خود به دوش می کشند و تا بزرگسالی تاثیرش را در خود خواهند داشت.

تک فرزند ها مدام دنبال همبازی می گردند 

تک فرزند ها زود تر از همسالان خود بزرگ و بالغ می شوند. آن ها دنیای کودکیشان پر از آدم بزرگ هاست. حرفایی که در خانه می شنوند بوی کودکی و بازی نمی دهد. فضای خانه شبیه بچگی نیست و هرچه بخواهند سریع دم دستشان است. مادر و پدر هر دو خسته و درگیر زندگی اجتماعی هستند، کسی حوصله بازی کردن با بچه را ندارد.

اولین ضربه ها از تنها ماندن بچه از سنین ۳- ۴ سالگی آغاز می شود. تک فرزند ها مدام دنبال همبازی می گردند و با مادر و پدر برای بازی کردن درگیرند. وابستگی شدید آن ها به افراد خانواده باعث می شود در محیط اجتماعی خیلی زود ضربه بخورند. خب طبیعی است، همه پدر مادر نیستند که گوش به فرمان بچه باشند و نگذارند اشک از چشمش بیاید.

وقتی بچه به مهد کودک می رود دنیای بهتری را تجربه می کند اما فقط برای چند ساعت، با همسن های خودش بازی می کند و مربی تمام وقتش با آن ها مشغول است. اما همین که به خانه برمی گردد دوباره همان فضای بزرگسالی حاکم است و او تنهاست. او به تنهایی بزرگ می شود. چون در واقع کسی را ندارد تا کنارش باشد.

در سنین بالا تر و زمان تحصیل فشار زیادی را از سوی خانواده برای بهتر بودن در کار ها، مدرسه و دیگر فعالیت ها تحمل می کند. خانواده بیش از حد مراقب او هستند. کمی که سنش بالا تر برود و وارد اجتماع شود از دخالت پدر و مادر در کارش خسته می شود. اکثر این بچه ها سخت دوست پیدا می کنند.

در بزرگسالی هم این مشکلات او را رها نمی کند چرا که اوممکن است تحت فشار بیشتری برای فرزند دار شدن، برای انتقال نام خانوادگی، باشد. مجبور است به تنهایی مسئول مراقبت از پدر و مادرخود هنگام پیری باشد و او هیچ وقت داشتن برادرزاده و خواهرزاده را تجربه نمی کند.

بچه های تک فرزندی که از بد حادثه درونگرا هم باشند همیشه نگرانی هایی را با خود به دوش می کشند 

والدین کودکان تک فرزند، حمایت و توجه بیش از حدی به فرزندشان دارند، با او مخالفت نمی کنند و تسلیم خواسته های او هستند. همیشه مانع از ناراحت شدن او می شوند. این امر باعث می شود او به فردی ضعیف و کم تحمل تبدیل شود. روحیه حساس و شکننده ای داشته باشد و در رویارویی با مشکلات از مهارت های لازم برخوردار نباشد. به همین علت روان شناسان تاکید می کنند اگر والدین اجازه ندهند فرزندشان با احساسات سخت و ناراحت کننده روبه رو شود، آن ها قادر نخواهند بود مسئولیت عمل خود را بپذیرند.

چاره چیست؟

گاهی وقت ها خانواده ها علی رغم میل باطنی به تک فرزندی رضایت می دهند، سن بالای ازدواج این روز ها، مشکلات در بارداری، مسائل اقتصادی و خیلی دلایل دیگر خانواده ها را ترغیب به داشتن یک فرزند می کند. حالا اگر شرایط شما اینگونه بود باید دنبال راه هایی باشید که کمترین ضرر را به فرزندتان بزند.

گرچه شما برای تنها ماندنش در آینده و نداشتن خانواده درجه یک هیچ کاری نمی توانید بکنید، اما حداقل شاید بتوانید امروز و کودکی اش را به خوبی سپری کنید.

اولین کاری که شما به عنوان خانواده می توانید بکنید معاشرت با اقوام و دوستانی است که فرزند همسن و سال کودک شما دارند، با این کار محیط بچه گانه و همبازی مناسب برای او فرام کرده اید. کودک در تعامل با همسن و سال های خودش می تواند هوش اجتماعی اش را تقویت کند و راه های ارتباط با همسالان را بیاموزد.

اگر این امکان را ندارید خیلی نگران نشوید، شما می توانید فرزندتان را کمی زود تر از دیگران به مهد کودک ببرید، مطمئن باشید آنجا بیشتر از خانه ای با دو بزرگسال به او خوش می گذرد. با این کار چند ساعتی در محیطی مختص خودش سرگرم می شود و علاوه بر آموزش ها مناسب سنش بازی و ایجاد ارتباط را به خوبی می آموزد.  شما می توانید فرزندتان را کمی زود تر از دیگران به مهد کودک ببرید.

تعجب نکنید اگر از مربی های مهد شنیدید فرزند شما آنجا رفتاری کاملا اجتماعی دارد، اما در خانه، پارک و هر محیطی که با شما همراه است مدام به لباستان چسبیده و تنهایی هیچ کاری نمی کند.

یادتان باشد شما جایگاه امن او هستید و او کاملا به شما وابسته است. تک فرزند ها می دانند مادر و پدر جز او کسی را ندارند که مشغول او شوند، بنابراین بر اسب مراد سوار می شوند و تا می توانند برایتان می تازند.

اگر می توانید کمی توجه تان را از بچه کم کنید، اینکار به هر دوی شما کمک می کند. نگران کمبود محبت و عاطفه نباشید، شما چه بخواهید چه نخواهید کوهی از محبت و عشق را به او هدیه می دهید. پس بگذارید کمی فرزندتان تنها باشد تا استقلال را یاد بگیرد و در آینده از پس کار هایش بر بیاید.

یادتان باشد هرگز به فرزندتان باج ندهید، سعی کنید او را با اعتماد به نفس بار بیاورید و سرانجام اینکه فراموش نکنید یک پدر و مادر ایده آل، پدر و مادری نیستند که به همه درخواست های کودکشان بدون بررسی پاسخ مثبت بدهند.

شما چاره ای ندارید جز اینکه وقت بیشتری را با فرزندتان بگذرانید، دوباره کودک شوید و پا به پای او بچگی کنید. بگذارید تنها فرزندتان با شما دوست باشد اما هرگز شما او را به چشم دوست نگاه نکنید.

کودکی که در خانه مدام مورد توجه والدین باشد وقتی یک قدم از آنها جدا می شود مضطرب می شود.

فراموش نکنید او تنها یک کودک است که نباید با مشکلات شما دست و پنجه نرم کند و چون جز شما هیچ کسی را ندارد نباید بار غصه ها نگرانی های شما را به دوش بکشد. او حتما از ناراحتی های شما اندوهگین می شود.

 «همیشه از بازی کردن با همسالان خودم دوری می کردم، بزرگتر ها برایم همبازی های بهتری بودند، هیچ وقت ناراحتم نمی کردند و من همیشه برنده بودم. هیچ وقت دوست نداشتم ازین محیط دور شوم. اما وقتی بزرگ تر شدم تازه فهمیدم چقدر نیاز داشتم با کسی همسن خودم بازی کنم تا خیلی چیز ها را بهتر یاد بگیرم.»

این ها را مادری می گوید که تک فرزند بوده و امروز دوست ندارد فرزندش تنها بماند.

او می گوید: «اینکه شما تمام عشق مادر و پدرت را در اختیار داشته باشی خیلی ایده آل و خوب است، اما اگر یک روز هیچ کدام آن ها نباشند چه اتفاقی می افتد؟ اینکه احساس کنی بدون آن ها دیگر ریشه ای نداری و هیچ کس در دنیا از خون تو نیست پشت آدم را می لرزاند.»

پرورش یک کودک تنها

راه های زیادی هست که شما بتوانید بهترین شرایط پرورشی را برای فرزندتان اجرا کنید. روان شناسان معتقدند با یک سری رفتارهای کلیدی می توانید خلا ءهای عاطفی کودکان تنها را پر کنید. البته این رفتار ها کلی نیست و می تواند در شرایط مختلف و برای کودکان با اخلاق های متفاوت تغییر کند.

بگذارید حتما با بچه های دیگر خودش ارتباط برقرار کند. نباید احساس کند حریم امن شما برای او همه کار می کند. از دور مواطبش باشی اما وارد ارتباطات او نشوید.

مهارت های اجتماعی او را پرورش دهید.

استقلال او را تقویت کنید.

تک فرزند ها زود تر از همسالان خود بزرگ و بالغ می شوند 

مرزهای مشخصی بین بزرگسالی و کودکی بگذارید.

انتظارات غیر واقعی از او نداشته باشید، او قرار است فرزند شما باشد نه اینکه منبعی برای تحقق آرزوهای از دست رفته تان.

برای رسیدن به بالا ترین و بهترین نقطه هر چیز به او فشار نیاورید. او می تواند در سطوح پایین تری هم بهترین باشد.

 

 

 

منابع:

اقتصاد آنلاین، هنر زندگی

 

 

 


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :
آثار نمایشگاه
اثر قبلی
اثر قبلی
تعداد آثـار
25800
تعداد افراد آنلاین
25800
تعداد اعضای گروه
25800
اثر قبلی
تمــاس با مــــــــــا
اثر قبلی
: پست الکترونیک
honar@tebyan.com
:شماره تلفن
81202203
:آدرس
تهران،خیابان نادری،نبش حجت دوست ، پلاک 12